"مى پرد، به اندازه همه ۳۱ سال. به اندازه همه روزهاى خوب فرامرز آصف.خواننده لس آنجلسى روزهايى كه شاد خوانده بود و ابرو بالا انداخته بود كه هنوز هم كسى نيست به گرد پايش برسد. عليرضا مى پرد. با سنگينى همه اخم و تخم هايى كه روى شانه هايش حس مى كند. با غرولندهايى كه شنيده بود: «تو! مگر مى توانى.» مى پرد با پاهاى آسيب ديده اش. با پاهاى خسته اش كه هميشه چند سانت كم مى آورد و چشم هاى سياهش را پر از اشك مى كرد.

فرامرز آصف ۳۱ سال پيش ۱۶ متر و ۸ سانتى متر پريده بود. بعد از او خيلى ها خواسته بودند ركوردش را بزنند. محمد روشن مازنى كه ۹۰-۸۰/۱۵ پريده بود و محمدعلى كريمى كه در شيراز بارها پريده بود كه به ۱۶ متر هم نرسيده بود. حريف جدى تر ركورد آصف، مهرزاد چرخيان بود. بالاى ۱۶ متر پريده بود. ۶-۵ سال پيش بود. وقتى كه پريد خيلى سر و صدا به پا شد اما او هم نتوانست. تا اينكه عليرضا ادعا كرد مى تواند. سال پيش در مسابقه هاى گراندپرى تايلند به ركورد آصف نزديك شد، اما ۱۷ سانت كم آورد.
آسيب ديد و همه گفتند ديگر نمى تواند. بايرف گرى گوريان تركمن هم در ليگ ۲۲/۱۶ پريده بود. اما قبول نكرده بودند. آصف مانده بود و ركورد ۳۱ ساله اش.
نشده بود يك مصاحبه كند و نگويد كه ركورددار پرش سه گام است. حرف هاى او بود كه عليرضا را جرى تر مى كرد كه حتماً بيشتر از او بپرد و چقدر براى دو و ميدانى ايران كه آصف بارها انتقاد كرده بود كه چرا كسى پيدا نمى شود ركوردش را بزند، شكستن اين ركورد مهم شده بود.
چقدر به فدراسيون سفارش شده بود كه برنامه ويژه يى براى شكستن اين ركورد داشته باشد. برنامه ريزى ويژه يى نشده بود فقط عليرضا خوب پريده بود. بدون اينكه كسى بخواهد يا حتى اهميت بدهد."

متن كامل ازروزنامه ايران ورزشی بهمن ۱۳۸۳ : ركورد آصف شكسته شد

پ.ن: احتمالا خبرنگار دیده صحبت از پریدنه خيال كرده اگه لاي حرفاش به آصف بپره خوشمزه تر ميشه نوشتش

------------------------------------------------------

به گزارش خبرگزاری" مهر" کمیته فنی درجلسه خود تصمیم گرفت تا به علیرضا حبیبی پرنده سه گام که بعد از32 سال رکورد فرامرزآصف را شکست، یک میلیون تومان وبه مهدی امینی پرنده طول هم600 هزارتومان جایزه بدهد.علیرضا حبیبی درشیراز16 مترو20 سانتیمترپرید تا 12 سانتیمتررکورد پرش سه گام ایران را تغییر دهد.

-----------------------------------------------------

متني كه مي‌خونيد از روزنامه‌ی همشهري 25/11/83 صادر شده و عنوان اون هم اينه: پايان حكومت خواننده‌ی بدصدا!!!
«سي‌ويك سال گذشته‌است و آن پرنده نه در ايران است و نه ديگر مي‌تواند ركورد به‌تري براي خود به‌دست بياورد. او اكنون به يك حرفه‌ی كاملاً نامربوط (خوانندگي) در آن طرف آب‌ها مشغول است و حالا ديگر نمي‌توانَد ادّعاي هميشگي و سي‌ساله‌اش را برزبان بياورَد...
همه شاهدند كه علي‌رضا حبيبي با كم‌تر از 40 درصد آمادگي و با پاي تازه از گچ بازشده، در پرش دوم خود آن‌چنان پروازي كرد كه كلّ سالن به‌وجد آمد و براي ركورد 23/16 متر او هورا كشيد... من مطمئنّم كه او اصلاً به اين فكر نمي‌كرد كه آن پرنده‌ی سي سال پيش به وعده‌ی ده‌هزاردلاريش عمل مي‌كند يا نه! كه اصلاً اهمّيتي هم ندارد.
امّا من مطمئنّم كه علي‌رضا به اين فكر مي‌كرد و از اين خوش‌حال بود كه ديگر هيچ‌كسي از آن طرف آب‌ها فرياد نمي‌زند و با غرور نمي‌گويد اگر كسي ركوردش را بزند ده‌هزار دلار از آن خواننده جايزه مي‌گيرد و وي برايش حتّا يك آهنگ هم مي‌خوانَد. ديگر كسي نمي‌توانَد سركوفت اين ركورد دست‌يافتني را به پرنده‌هاي ايراني بزند. علي‌رضا حبيبي هم مي‌توانَد سرش را بالا بگيرد و به آن پرنده‌ی سي سال پيش بگويد كه اگر او بعداز چند اردوي تداركاتي و كار كردن با چند مربّي خارجي و صرف هزينه‌ی سرسام‌آور توانست ركورد ايران را به‌نام خود ثبت كند، او و مهدي شاهرخي... با كم‌ترين هزينه ركوردهاي ايران را جابه‌جا مي‌كنند (البتّه اين تأسّف دارد كه آن‌ها حتّا پول مكمّل‌هاي غذاييشان را از جيب مي‌دهند، چه برسد به اين‌كه بخواهند در اردوهاي خارج از كشور شركت كنند و يا مربّي خارجي مناسب بالاي سرشان داشته‌باشند.)...
قرار است... همه بر اين اصرار كنند كه علي‌رضا حبيبي ركورد سي‌ويك‌ساله را شكسته‌است. ما هم همين‌ها را مي‌گوييم. شايد ديگر كسي حدّاقل حرفي از ركورد سي‌ويك‌ساله‌اش نزند و پول‌هايش را براي خودش نگه دارد.»

 ملاحظه فرمودين كه آقاي نويسنده‌ی محترم! روزنامه‌ی وزين همشهري چه قضاوتي فرموده‌بودند؟!
آخه عزيز من! مگه مجبوري چيزي بنويسي كه براي خودت فحش و بدوبي‌راه بخري؟! خيلي حَرفه! اين آقا مثلاً خواسته حال اون بنده‌ی خدا، فرامرز آصف رو بگيره ولي از يه طرف اومده ثابت كرده كه بدبخت‌تر و بي‌چاره‌تر و احمق‌تر از خودمون هيچ‌جاي دنيا پيدا نمي‌شه!
آقاي نويسنده! همين موضوع كه سي‌ويك سال هيچ‌كس توي اين مملكت به اين بزرگي پيدا نشد كه يه ركورد رو جابه‌جا كنه خودش كلّي برامون افت داره! تو ديگه نمي‌خواد خراب‌ترش كني... اين‌كه يه جوون پيدا شد تا بتونه اين‌ كار رو بكنه باعث خوش‌حالي هر ايرانييه، امّا ديگه چرا عقده‌اي‌بازي درمياري؟!
تو اين‌قدر بدبختي كه حتّا توي كلّ نوشته‌ت نتونستي يك بار اسم ركورددار سابق رو بياري! جرأت نكردي بگي فرامرز آصف! چه تو و امثال تو بخواين و چه نخواين، اين افتخار سي‌ويك سال مال آصف بود.
سي‌ويك سال پيش توي آلمان ميون اون‌همه ورزش‌كار اين ركورد رو براي مملكتش ثبت كرد... سي‌ويك سال طول كشيد تا يه آصف ديگه پيدا بشه و بتونه اين كار رو بكنه! (كه البتّه هردوي اين ركوردها تا ركورد جهاني خيلي راه دارن)
اين‌كه آصف مربّي داشته يا نداشته، هزينه كرده يا نكرده و ساير چرندياتي كه نوشتي هيچ چيزي از ارزش كار اون كم نمي‌كنه (و تازه اين‌كه علي‌رضا حبيبي عزيز پول مكمّل غذايي خودش رو از جيب مي‌ده چند تا لعنت ديگه نصيب آقايوني مي‌كنه كه فقط دهناشون بازوبسته مي‌شه و ادّعاي بي‌جا دارن)
البتّه نمي‌دونم شما چرا اين‌قدر نسبت به اين جايزه حسّاسيت به‌خرج مي‌دين! ولي بنده خودم شاهد بودم كه فرامرز آصف با كمال فروتني از اين‌كه كسي نتونسته‌بود ركوردش رو بشكنه اظهار تأسّف مي‌كرد! شايد اگر اين جايزه قرار بود به شما داده‌بشه و يا آهنگي به‌نام شما خونده‌بشه يه كم قضيه فرق مي كرد و شما حدّاقل اسم اين ورزش‌كار و خواننده‌ی عزيز رو توي نوشته‌ی پربارتون مي‌آورديد!!!
اين جايزه هم چيزي نبود جز يك تشويق. براي اين‌كه يك ورزش‌كار واقعي مثل آصف دل‌سوزي خودش رو خرج ورزش و افتخار مملكتش مي‌كنه نه خرج ركوردي كه سال‌ها پيش به‌دست آورده‌بود و در هياهوي ركوردهاي عجيب‌وغريب جهاني گم شده‌بود!
اين پيروزي رو به علي‌رضا حبيبي، ورزش‌كار خوب كشورمون هم تبريك مي‌گم و براش آرزوي موفقيت‌هاي بيش‌تر دارم... البتّه بدون طرف‌داراني مثل آقاي نويسنده!!!

منبع :  وبلاگ آدمك

-----------------------------------------------------

پ ن: خواهر محترم جناب آصف با عليرضا حبيبی تماس گرفته و از قول آصف به وی تبريك گفته (عليرضا حبيبی در گفتگو با BBC )

پ ن: آخ كه قضية 10 هزار دلارو ديرفهميدم ،حاجی! "اگه اينو زودتر ميدونستم پا رو پاهام نميذاشتم / اگه زودتر ، ميدونستم ..."